Wstyd
Ad. Przyznaję, że tak jest, i wstyd mi, że od razu nie dostrzegłem czegoś tak oczywistego1; w tej chwili nasuwa mi się już tysiąc rzeczy, które można przedstawić przez samo ich wykonanie, a nie za pomocą znaków, na przy¬kład: jeść, pić, siedzieć, stać, wołać -— i mnóstwo innych. Aug. Powiedzże mi teraz: gdybym nie znając w ogóle sensu tego słowa pytał się ciebie w momencie przechadzki, co to znaczy przechadzać się, w jaki sposób pouczyłbyś mnie o jego znaczeniu? Ad. Zacząłbym przechadzać się nieco szybciej, aby zwróciła twoją uwagę zmiana, jaka nastąpiła po twoim pytaniu, nie czyniłbym jednak niczego innego jak tylko to, co miałbym ci pokazać. Aug: A czy wiesz, że co innego przechadzać się, a co innego śpieszyć? Bo and ten, kto się przechadza, nie musi się śpieszyć, ani ten, kto się śpieszy, niekoniecznie się przechadza; mówimy przecież także o pośpiechu w pisa¬niu, w czytaniu i w innych niezlicżonyeh wypadkach. Dla- tego też, gdybyś po moim zapytaniu zaczął czynić szybciej to, co czyniłeś poprzednio, mniemałbym, że przechadzać się to jest to samo, co śpieszyć się — na tym przecież pole¬gała ta drobna zmiana — i z tego powodu nabrałbym fał¬szywego o tym przekonania.
Koszulki reprezentacji | Stomatologia Wrocław | detektyw