Pierwsze ślady tej teorii spotykamy u pitagorejczyków; roz¬winął ją i uzasadnił Platon (42p—348 przed Chr.), przejęli neopla-tonicy, zwłaszcza Płotyn (205—270) i Porfiriusz (232—305). Uznając preegzystencję duszy\' platonizm czy neóplatonizm zakłada posia¬danie przez duszę wiedzy w życiu poprzednim. Wskutek złączenia z materią, które było karą za popełnione winy, dusza zapcWiiała wszystko, co wiedziała przed złączeniem się z ciałem, i dlatego musi całą wiedzę zdobywać na nowo. Zdobywanie wiedzy w tym życiu polega jednaka tylko na przypominaniu tego, co dusza wie¬działa przed złączeniem się z ciałem.
Sw. Augustyn czytał, jak wiadomo, niektóre dzieła Platona i neoplatoników i stamtąd poznał teorię reminiscencji. Nie ulega też wątpliwości, że początkowo pozostawał pod silnym jej wpły-wern. Świadczą, o tym wypowiedzi w SoUlokuuach napisanych w r. 387 i w dialogu O wielkości duszy ż r. .388; w tym ostatnim spotykamy kategoryczne stwierdzenie, że-nauka to nic innego jak
przypominanie sobie. Już jednak w r. 389 pojawia się w dialogu O nauczycielu ostateczna forma oryginalnej augustyńskiej teorii reminiscencji odbiegająca daleko od koncepcji platońskiej. Jak wynika z braku jakiejkolwiek korekty w Retractationes, Augustyn do końca życia konsekwentnie uznawał ją za słuszną.
php web hosting | Łeba | zalew zegrzyński
|